ای آبی ترین دریا،

 

تو ای زیبا ترین فردا،

 

تو را فریاد خواهم زد،

 

تو در بی قراری ها،

 

در این شب زنده داری ها،

 

در این تكرار پوچ روزهای خالی از فردا،

 

در این بیهوده رفتن ها،

 

كه دست سرد خاموشی به دستم قفل و زنجیر است،

 

تو را فریاد خواهم زد.تو را با جان و دل،

 

آخرین بغضی كه مانده در گلو،

 

فریاد خواهم زد،

 

و خواهم گفت:

 

تو روزی باز خواهی گشت و باغ  تشنه امید

 

به آواز دل انگیز صدایت                                                     سبزخواهدشد،                                                                                      

 

و من،

 

در لحظه های سبز بیداری تو را فریاد خواهم زد.